Tadoba Wildlife Sanctuary - Bike Ride - January 17, 2018.

माझी बी.आर.सी. बरोबरची १७ वी राईड, तशा  ईव्हेन्ट वाल्याराईड खुप झाल्यात. ज्या दिवशी मधुरने ताडोबाची राईड प्रपोज केली त्याच्या दुसऱ्याच दिवशी मी नाव ऐड केल. माझे  ११ वर्षा पूर्वीचे         स्वप्न पूर्ण   होणार होते. परंतु लांब पल्याची राईड कधी केली नव्हती.  मधुर, राहुल आणि प्रितम   यांच्या बरोबर राईड केलेल्या होत्या त्यांनी थोडा काँफिडन्स दिला तु राईड केलेल्या आहेत तु करु   शकतो, मग मी सफारी बुकिंगसाठी पैसे जमा केले. राईडची तारीख होती १७/०१/२०१८ जवळ पास  आडीच महिन्यांनी. सफारी, राहाण्याची बुकिंग सगळं मधुरच करत होता. सुरूवातीला राईडला   येणाऱ्यांची संख्या १४ होती, सफारी बुकिंग पण १४ जणांची केली होती. 

        शेवटी १७ तारखेला आम्ही सहाच जनं निघालो  मधुर, धिरज, राहुल, यतिन, राजिव आणि मी.

        पहिल्या दिवशी ७००किमी. जायचं होते. मी एवढी लांब गाडी कधी चालवली नव्हती थोडे टेन्शन होतेच. पहाटे ५.१५ वाजता आम्ही सगळे पोहोचलो मधुरने ब्रिफ केले.  यतिन लिड करणार मधुर स्विप आणि राहुल रनिंग पायलेट आसं ठरविले आणि ५.३० वाजता  राईड चालू झाली. पहिला स्टॉप नगरला घेतला ७.०० वाजता आम्ही पोहोचलो होतो. प्रवास छान होता मस्त थंडी होती. सूर्योदय खूप  सुंदर होता. नाष्टा केल्या नंतर आम्ही पुन्हा राईडला सुरूवात केली. औरंगाबाद मध्ये छोटा स्टॉप घेऊन   मॅपवर रोड बघुन घेतला आणि पुन्हा प्रवासाला सुरूवात केली. पुढील स्टॉप सिंधखेडराजेला केला.  आई जिजाऊंचे जन्म स्थान. दुपारच्या १.३०वाजले होते. तिथेच जेवण केले. थोडा वेळ आराम केला   २.३०पुन्हा प्रवासाला सुरूवात केली. प्रत्येक १००-१२५किमी.नंतर आम्ही ब्रेक घेत होतो. 

संध्याकाळी ८.००वाजता आम्ही वर्धया मध्ये  पोहोचलो. पहिल्या दिवशी आम्ही ७००किमी. प्रवास    केला.स्टेशन जवळच रुम बुक केली. रुमवरच जेवण अॉडृर केले. जेवन ऐई परयंत आम्ही फ्रेश   झालो. खुप थकून गेलो होतो.७००किमी प्रवास केला होता. त्या मध्ये  जालन्यापासूनचा २००-२५० किमी. रोड खुप खराब होता. शेवटचे ४०किमी. संपता संपताच नव्हता. जेवण आले आम्ही जेवण केले. सकाळी लवकर ऊठून पुन्हा प्रवास करायचा होता. म्हणून आम्ही झोपून घेतले कधी झोप लागली  समजलेच नाही.

सकाळी ७.००वाजता ऊठलो फ्रेश होऊन समोरच्या हॉटेलात नाष्टा केला. १०.०० वाजता प्रवासाला   सुरुवात केली.   १५०किमी जायचं होत. सुरूवातीला रस्ता खराब होता. नंतरचा हायवे ४ लेन होता.   हायवेवर आम्हीच सहाजनं होतो मग काय १२०-१३० च्या स्पिडने गाड्या पळवल्या मजा आली   पळवायला. ३०-४०किमीचा रोड होता तो. नंतर 

पुन्हा खराब रोड पण तशा रोडवर सुध्दा आम्ही गाड्या पळवल्या. ११.३०वाजता रिसॉट   पोहोचलो.  रिसॉट खुप छान होते. ते तंबुच होते. ऐका तंबुमध्ये तीनजन आशे दोन तंबु बुक केले. फ्रेश झालो मधुर धिरज राजिव आणि मी गेटवर जाऊन चौकशी करून आलो. दुपारचे जेवण करून आम्ही सफारीसाठी पुन्हा गेटवर गेलो २.०० सफारी सुरूवात झाली. एका जिप्सि मध्ये सहाजनं बसलो होतो. पक्ष्यांचे   आवाज सुरू झाले. धिरजने लगेच पक्ष्यांची नावे सांगायला सुरूवात केली. पुढे गेल्या नंतर मगर हरन सांबर आसे प्राणी दिसले. 

पुढे गेल्या नंतर डेवडोच्या राणीची (वाघिन) हालचाल दिसली. देवडोची राणी एका झाडाखाली झोपली होती आणि तिच्या बाजूला तिचे बछडे खेळत होते. बाजूच्या झुडपा मध्ये तिने एक शिकार करून   ठेवली होती. भूक लागली कि ते त्या शिकारीवर ताव मारून येत. आम्ही खूप वेळ वाट पहिली. पण आम्हाला काय ती दिसली नाही ना तिचे 

बछडे दिसले. आम्ही पुढे जाण्याचा विचार केला आणि निघालो. गाईड आम्हाला सर्व माहिती देत   होता.  आम्ही पुढे गेलो हरन सांबर गवा दिसले. संध्याकाळी सहा वाजता आम्ही बाहेर आलो. रिसॉट वर आलो नाष्टा केला. रुमवर  गेलो फ्रेश झालो..शेकोटी पेटवून शेकत गप्पागोष्टी चालु झाल्या. गणपत काकांनी ती व्यवस्था केली. रात्री उशीर पर्यंत   आम्ही शेकत बसलो होतो. कोण काय करते कोणची फॅमिली किती मोठी आहे म्हणजे २+?. राजीव आणि धीराजचे तर अजून लग्नाचं नाही झालेत. आमच्या गप्पा मस्त चालल्या होत्या  वाटत होते आमची खूप जुनी मैत्री आहे आणि खूप दिवास्नी भेटत आहोत. जिन्दगी  ना मेलेंगी दोबारा. कोण कोणासाठी नवीन नव्हते . आकाशात चांदणे टिपूर पडले होते ते बघण्याचा आनंद काय वेगळाच असतो. राहुल यतीनचा एक खूप भारी फोटो काढला त्याच्या साठी आम्हाला    खुप प्रयत्न करायला लागले. धीरज ला तर पक्षांची खूप माहिती. पक्षाचं आवाज अलातरी तो   सांगतो अरे या पक्षाचे नाव हे आहे. त्यानं पक्षांचे खूप भारी फोटो काढले आहेत. राहुल ला पण फोटोग्राफी ची खूप आवड आहे . सगळं कशे  शांत स्वभावाचे कोणी चीड चीड  करणारे नाही. कोणाला   उरकायला उशीर झालेलं म्हणून ओरडणारे नाही. समजून घेणारे समजून सांगणारे, यतीनने    आम्हाला सांगितले  टूर्न वर ग्येर  कशे शिफ्ट करायचे स्पीड कमी करायचा. येतंना याचा आम्हाला खूप फायद झाला.          दुसऱ्या दिवशी १९/०१/२०१८ दोन सफारी होत्या सकाळी ६.०० वाजता आणि दुपारी २.०० वाजता.    सकाळचा नाष्टा आणि कॉफी जंगलात करायचं  ठरविले. तसं हॉटेल मधुन पॅकिंग  करून घेतले.  आज त्यागाईड ने आम्हाला  कालच्याच रोडने घेऊन गेला आजचा गाईड वेगळा होता. आम्ही    कालच्या ठिकाणी आलो जिथे आम्हाला देवडीचे राणी दिसली होती. एका झाडा खाली  तिच्या    तोंडातून येणाऱ्या वाफा दिसत होत्या. उंच वाढलेलं गवत होते म्हणून ती काय आम्हाला दिसत   नव्हती. तिचे बछडे नास्ता करण्या साठी शिकारी जवळ आले होते. आम्हाला त्यांचे थोडेसे दर्शन   झाले. आम्ही जास्त वेळ न घालवता पुढे गेलो.

देओडोच्या राणी पासून आम्ही पूढे गेलो. जाता जात रस्त्या मध्ये छोट्या तारा च्या परिसरातून चलो होतो. तलावच्या पलीकडे तिचे अठरा महिन्याचे दोन बछडे होते दोन्ही नर आहेत. अशी माहिती   गाईड ने आम्हाला दिली पुढे  गेल्या नंतर आम्हला हरणांचे कळप चरताना दिसले. काही पक्षी दिसले.   पुढे गेल्या नंतर एका तळ्याच्या बाजुला काही जिप्सी थांबलेल्या होत्या.  आमच्या गाईडने दुसऱ्या गाईड विचारल्या नंतर समजले की सोनम आणि तीचे दोन बछडे काल या ताळ्यावर पाणीप्याला   अली होती. आता दिसण्याची शक्यता आहे. आमच्या गाईड ने तिथेच थांबायचे ठरवले. ड्रायव्हर ने  गाडी बंद केली . आम्ही आमच्या बरोबर आणलेला नास्ता बाहेर काढला सँडविच   आणि अंडी होती. आम्ही नास्ता केला. नंतर गरमागरम कॉफी. वाह काय मस्त नास्ता आणि कॉफी झाली. ते पण जंगलात असा अनुभव आमच्या साठी भारीच होता. आम्ही बराच वेळ सोनम आणि  तिचे दोन बछडयांची वाट पाहिली पण ती काय पाणी प्याला आलीच नाही.  मग आम्ही  पुढे गेलो   जंगल मधून आमचा प्रवास चालूच होतो. आजूबाजूला लक्ष देऊन आम्ही पुढे चाललो होतो. कुठे  सोनम दिसती का बघत चाललो होतो.  पुढे गेल्या नंतर एक गवा दिसला. तो पर्यंत सफारी संपण्याची वेळ झाली.  गाईड ने जिप्सी जंगलातून बाहेर घेलती आम्हला रिसॉर्ट वर सोडले. दुपारी चांगलेच   कडक ऊन होते. रिसॉर्ट मध्ये स्विमिंग  पूल होता. आम्ही पोहण्याचा विचार केला आणि स्विमिंग   पुलवर गेलो. पण पाणी खूप थंड होते. तरी आम्ही त्याच्यात उड्या मारल्या. थोडे फोटो काढले. आणि   जेवण करायला गेलो पोहुन भूक लागली होती. जेवण केले तो पर्यंत दुपारच्या सफारीची वेळ झाली  होती. टेन्ट   मध्ये गेलो कपडे बदलली आणि.

  दुपारच्या सफारी साठी गेलो. परत आम्ही सकाळच्या ठिकाणीच गेलो.  देवडोची राणी दिसतीय का पहिले. पण ती काय दिसली नाही.  पुढे गेल्या नंतर ताराची दोन बछडे ताळ्यावर पाणी प्याला आले होते. गाईडने सांगितले ते जवळ पास अठरा महिन्यांचे आहेत. ते आमच्या पासून खूप लांब होते.  धीरजने त्यांचे  पाणी  पितानाचे खुप सुंदर फोटो काढले आहेत. पण कॅमेराच्या लेन्स मुळे आम्हाला ते बघता आले.   आम्ही तिथेच थांबण्याचा विचार केला.   बाकीच्या पण जिप्सी तिथे आल्या होत्या. सगळी कडे शान्तता होती. त्यांचे पाणी पिऊन झाल्या   नंतर ते रोडच्या दिशेने येत होते. तळ्याच्या बाजूला खूप गवत वाढलेले होते. त्या गवता मध्ये ते   घुसले.   त्या गवता मधून ते कधी बाहेर येतायत त्याची सगळे वाट बघत होते. फोटोग्राफर कॅमेराची सेटिंग करून वाट बघत होते. खूप मोठ्या मोठ्या लेन्स चे कॅमेरे होते. अंजूबाजूल हरण चरत होती. त्यांच्या अंगावर पक्षी बसलेलं होते. हरणं आणि वाघ   यांच्या मध्ये तसे खूप अंतर नव्हते.   ते गवतामधून बाहेर आले तसे कॅमेराच्या शटर्स कट कट असे आवाज याला लागले. ते जिप्सी च्या खूप जवळ आले होते. इतक्या जवळून पहिल्यांदाच वाघ बघत होतो. वाघ बघून खूप भारी वाटले.  असा वाघ पहिल्यांदा बघत होतो. प्राणिसंघरालयातील वाघ आणि जंगलातील वाघ बघणे खूप फरक आहे. आणि आम्ही जन्गलातील वाघ बघत होतो. ते १८ महिन्याचे होते तरी इतके मोठे दिसत होते. तरुण झाल्या नंतर किती मोठे दिसतील याचा विचार करत होतो  तिथे जिप्सी ची खूप गर्दी झाली होती. रोड पॅक झाला होता. मागे एक बस अली होती तिला पुढे जायचे होते म्हणून आम्हाला निघावे लागले.

         थोडे फोटो काढून आम्ही पुढे गेलो पुढे गेल्या नंतर जंगलातील बाकीचे प्राणी  सांबर, हरण, गवा, वेग वेगळे  पक्षी, माकडं असे आम्ही  तरी पुढे गेल्या नंतर गाईडे ने सांगिलते कि या पॉईंट वर क्रोससिंग होते. म्हणजे रोड क्रॉस करून वाघ एक बाजूने दुसऱ्या बाजूला जातो. त्या पॉईंट वर आम्ही थोडा वेळ थांबलो. पण आम्हाला काय दिसलाच  नाही. रिसॉर्ट वर जय पर्यंत आम्ही गाईड बरोबर गॅप मारल्या . त्याने सांगितले कि  बफर झोन मध्ये पण वाघ  दिसतो. मग काय आम्ही ला वाघ बघायची इच्छा झाली. किती मिळाले  तर माणसाचे समाधान होत नाही याचा  अनुभव आला. आम्हाला रिसॉर्टवर त्याने सोडले आम्ही फ्रेश होऊन कॉफी प्यायला गेलो. टेन्ट मध्ये येऊन थोडा अराम केला आणि जेवण करायला गेलो उद्याच्या बफर झोनच्या सफारीची चौकशी केली. जेवण करून टेन्ट   मध्ये आलो. उद्याच्या सफारी ला कोण कोण येणार याची चर्चा केली. मी धीरज, राहुल आणि यतीन असे चौघे  जायला तयार झाले. 

            पण सकाळी तिघेच गेलो.  बफर झोन एरिया च्या सफारीचे बुकिंग आम्ही गेट वर जाऊन केले.   बफर झोन एरिया मध्ये मटकासुर आणि माया आहे. जिप्सी मध्ये आम्ही तिघेच होतो तिथे अजून एक  मुलगा भेटला. तो म्हणाल माझे मित्र मला सोडून गेलेत मी तुमच्या बरोबर येऊ का ? आम्ही तिघेच होतो म्हणून आम्ही त्याला पण  बरोबर घेतले.  आमची सफारी चालू झाली. धीरज आणि   राहुल ने त्यांचे DSLR कॅमेरे बाहेर काढले. या बाजूचे जंगल खूप घनदाट आहे. या एरिया मध्ये   अजून  पण काही गाव आहेत. तिथे लोक राहतात. आम्ही जंगलातल्या रोड ने बाहेर आलो . समोर एक अस्वल आमच्या   दिसेनेच येत होते. आम्हाला थोडेच दिसले. आम्ही थोडे पुढे गेलो की ते जंगलात पळून गेले. आम्ही त्याला व्यवस्थित पाहू शकलो नाही. हे दोघेही फोटो काढण्यात. मग्न होते. मध्येच राहुल चा कॅमेरा बंद पडला . त्याच्या लक्षात आले की रात्री   गप्पांच्या नादात कॅमेराची बॅटरी चार्ज केलीच नाही. त्याची खूप चीड चीड झाली. चांगले चांगले   फोटोस तो मिस करणार  होता. आम्ही अजून पुढे गेलो तर गाईड ने एका झाडा जवळ गाडी थांबवली. त्या झाडावर नख्यांने ओरखडले होते. ते   मटकासुर ने केलेल्या त्याच्या एरिया चे मार्किंग होते. ज्या वेळेस वाघ जंगल मधून फिरत असतो त्या वेळेला तो असे   मार्किंग करत असतो. पुढे आम्ही इराई तळ्याच्या बाजूला गेलो तिथे थोडी हालचाल दिसली होती   पण आम्ही त्या पॉईंट  ला पोचे पर्यंत उंच गवतातून माया ती जागा सोडून दुसरीकडे गेली आम्हाला काय दिसले नाही. अश्यात आमची सफारी   संपण्याची वेळ झाली. गेट वर जाऊन आम्ही   आमच्या गाड्या घेऊन रिसॉर्टवर गेलो.

आम्ही सफारी वरून येई  पर्यंत हे तिघे रेडी झाले होते. आहि आमच्या बॅगा पट पट पॅक केल्या. आणि नास्ता करायला गेलो. सकाळचा नाष्टा करून १२.३० परतीचा प्रवास सुरू केला. आम्ही परतीचा मार्ग वेगळा घेतला.  चंद्रपूर हैद्राबाद सोलापूर पुणे असा मार्ग घ्यायांचा ठरवले . चंद्रपुर हैद्राबाद सोलापूर   पुणे. ११५० किमीआहे.ताडबो चंद्रपुर रोड हा बफर झोन मधूनच होत. हा रस्ता जंगला मधूनच जात होता. आम्ही कमी स्पीड ने गाडी  चालवत होतो. आजूबाजूला काय प्राणी दिसतात का बघत होतो.   असा आमचा प्रवास चालू होता. एक एक गाव  मागे जात होते. आज हैद्राबादला जाऊन मुकाम    करायचा असे ठरवून आम्ही निघालो होतो. दुपारी एक धाब्यावर जेवण करायला थांबलो. जेवण   करून आम्ही नोघालो थोडे अंतर गेल्या वर राहुल ची गाडी बंद पडली.  थोडे प्रयत्न करून गाडी स्टार्ट केली आणि आम्ही निघालो. पण स्पीड वाढवला की बंद पाडायची. अंधार पडायला सुरुवात   झाली होती. आमचा प्रयत्न होता की हैदराबाद ला जाऊन मुक्काम करायचा. रात्रीचे जेवण करायला एक धाब्यावर  थांबलो. काय करायचे ते ठरवले. जेवण करून आम्ही निघालो पण गाडी तशीच त्रास  देत होती. सगळ्याचे   सहनशीलता ची परीक्षा होती. सगळे शांत होते. कोण कोण वर चीड चीड करत नव्हते. रात्री उशीर   झाला होता.   बारा वाजले होते .हैद्राबाद अजून 125/150 किलोमीटर राहिले होते. सगळ्या नि विचार करून मुकाम करायचे   ठरवले . आम्ही हायवेवर होतो.  गुगल मॅप वर हॉटेल सर्च केलं आम्ही कामारेड्डी गावा जवळ होतो. हायवे पासून 4 किलोमीटर वर हॉटेल होतं आणि पुढे गाव. आम्ही हॉटेल बुकिंग केले आणि हॉटेल वर गेलो.  आणि झोपलो   उद्या उठल्यावर ठरवू काय करायचं. सकाळी लवकर उठून मधुर आणि राहुल गावात जाऊन मेकॅनिक शोध्ययला गेले . पण आज रविवारी होता सगळे गॅरेज बंद होते आणि बुलेट चा कोणी मेकॅनिक   नव्हता. हैद्राबाद शिवाय   आम्हला पर्याय नव्हता. ते दोघे गावामधून येई पर्यंत आम्ही आमचे उरकुन घेतले आणि रेडी झालो. ते दोघे   आल्या नंतर आम्ही निघालो.  राहुल ची गाडी तशीच त्रास देत होती. सगळे पेशशने घेत होते कोणी कोणावर चीड चीड करत नव्हते. आता गाडी जास्तच त्रास द्याल लागली. एक झाड बघून आम्ही गाड्या साईड ला घेतल्या. मधुरने राहुल ची गाडी खोलायची ठरवले टूल किट बाहेर काढले पूर्ण गाडी खोलली सगळे चेक केले पण प्रॉब्लेम काय  सापडला नाही. परत सगळं जोडून घेतले आणि निघालो . जिथे बंद पडले असे वाटते तिथे मधुर राहुलच्या गाडीला पायाने ढकलत होता. असे करत आम्हला हैदराबाद ला पोचायला 12.30 –1.00 वाजले. आज रविवारी असल्या मुळे सगळे रॉयल इनफिल्ड चे शो रूम बंद होते. एक लोकल मेकॅनिक बघून आम्ही त्याच्या कडे गेलो. आम्ही जिथे थांबलो होतो तिथपासून गॅरेज पर्यंत मी राहुलची गाडी चालवली. अंतर चार पाच किलोमीटर होते. यव्हढ्या वेळात मला समजले की राहुल कसा गाडी चालवत असेल. सारखी बंद पडत होती बंद पडली की मधूर मागुन ढकलायचा. असे करत आम्ही   गॅरेज वर पोचलो. मेकॅनिक ने गाडी खोलली त्याला पण प्रॉब्लेम सापडेना. खूप प्रयत्न केले त्याने . त्याच्या कडे त्याचा एक कस्टमर त्याची बुलेट घ्याला आला होता.   त्याने सांगितले की हेड लाईट ची वायरिंग चेक करा. ती चेक केले तर समजले की स्पीड मीटर ची   वायरिंग शॉर्ट आहे. त्याच्या मूळे गाडी सारखी बंद पडत होती. प्रॉब्लेम सापडला होता. मेकॅनिक ला गाडी जोडायला सांगितली  आणि

आम्ही पॅराडाइस ची प्रसिद्धी बिर्याणी खायला गेलो. स्पेशेल बिर्याणी ऑर्डर केली. खुप भुक लागली होती. बिर्याणी स्वादिष्ट होती.  बिर्याणीवर ताव मारला. खाऊन झाल्या नंतर फोटो काढले. गॅरेज मध्ये रिटर्न आलो तो  पर्यंत गाडी तयार झाली होती. आता विषय होता मुक्काम करायचा का जायचं. राजेश ला ऑफिस होत तो म्हणत होता आपण जाऊ उद्या मला ऑफिसला जायचे आहे. बाकी कोणाचा प्रॉब्लेम नव्हता. शेवटी नाय होय करत   आम्ही जायचे ठरवले निघायला 4 वाजले होते. आम्ही शहरा मधून बाहेर पडलो  पुणे अंतर 550    किलोमीटर होते . आम्ही रेस्ट करत गेलो तरी रात्री एक दीड पर्यंत आम्ही पुण्यात पोचलो असतो.   तेलंगाणा ची बॉर्डर सोडली आता महाराष्ट्र चालू झाला होता. जसा महाराष्ट्र चालू झाला खराब रोड चालू  झाला. रोड चे काम चालू होते. रोड मध्ये  मोठे मोठे खडे होते. समोरून ट्रक कार येत होत्या   डोळ्यावर लाईट्स येत होत्या समोरचे काही दिसत नव्हते. खडे चुकवत चुकवत आम्ही चाललो होतो. तरी खड्यात जात होतो. एका ठिकाणी ब्रेक घेतला मुक्काम करायचा का  जायचे याच्यावर चर्चा   झाली . नाईट राईड करायची असे ठरले तसे आम्ही निघालो. रोड आणखीनच खराब होता. अश्याच  एक खड्यात राहुलची गाडी आपटली.  

पाठीमागचे चाक जोरात आपटले खड्डा मोठा होता. ट्यूबलेस टायर होता म्यागव्हील रिम   होती. तिला कॅरॅक गेला त्याच्यातून हवा जात होती. रात्री चे 10 वाजले असतील आम्ही एक ढाबा   बघून थांबलो थोडं थोडे खाल्ले. आणि धीरज जवळचा एअर पम्प काढला आणि टायर मध्ये हवा   भरली हवा जास्त भरली गेली नाही. आहे तेवढया हावेवर आम्ही निघालो. आत्ता आम्ही पंक्चर   वाला शोधत होतो. हायवेवर एक पण दुकान चालू   नव्हते. किती किती दुकानाचे दार वाजवले असेल फोन लावले. ऐकला त्याच्या घरी जाउन उठवुन  आणले पण   बुलेट आणि डिस्क ब्रेक बघून तो तयारच होईना. आम्ही अजून पुढे गेलो. एका       धब्याच्या बाजूला एक जण सापडला त्याला उठवले रात्रीचे बारा वाजून गेले होते.  त्याला उठवले पण  तयार होईना . त्याला सांगीतले आम्ही टायर खोलून देतो. मग तो तयार झाला. 

मधुर आणि राहुल ने टायर खोलायला सुरुवात केली. आम्ही बाजूला बसलो. तयार खोलायला जास्त वेळ लागला नाही. पंक्चर वाल्याला  टायर आणि ट्युब दिली. त्याने दहा मिनिटात टायर तयार करून दिला. आता खरी  कसरत चालु झाली.  मधुर आणि राहुल चे टायर बसवायला सुरुवात केली . आमच्या चौघा पैकी कोण लाईट   दाखवत होते कोण पहाना देत होते. काही केल्या टायर बसायला तयार नव्हता. टायर बसला तर ब्रेक चे सेटिंग   होत नव्हते खूप प्रयत्न केले. तोपर्यंत यतीन ने कॅमेरा बाहेर काढून काही फोटो काढले. शेवटी ब्रेक  शिवाय टायर बसवला. आणि आम्ही निघालो. खुप रात्र झाली  होती. कुठे हॉटेल दिसतंय का बघायला सुरुवात झाली सगळेच दमले होते. मुक्काम जरुरी होता. कुठलेही हॉटेल आम्हला सापडले नाही.   शेवटी एक सरकारी विश्राम गृह सापडले तिथे आम्ही मुक्काम करायचे ठरवले.  तिथल्या केयर    टेकर ला उठवले त्याला विनंती करून एक रूम आम्ही घेतली. एक मोठा हॉल च होता तो दोन मोठे  बेड. कोण बेडवर कोण फरशीवर झोपले. सगळे दामलेले होते लगेच झोपी गेले. आजदिवसभरात   सहनशीलता आणि एकी बघायला मिळाली. कोणी चिडचिड करत नव्हता. सगळे शांतपणे   एकमेकांना समजून घेत होते. राजेश ने पण त्याचा हट सोडला होता.  अश्या गोष्टींचा अनुभव    लांबपल्याच्या राईड माध्यमातून येतात. अशी वेळ कोणावर पण येऊ शकते. म्हणून या राईड मध्ये आम्ही एकमेकांच्या खूप जवळ आलो.            

मधुर बदल सांगावं तितके कमी. तो आमचा लीडर शोभतो. त्याला गाडीचे काय प्रॉब्लेम येऊ  शकतात हे  सगळं माहित आहेत तो पुर्न गाडी खोलून जोडू शकतो. सगळ्यांना एकत्र करून सफारी   यशशस्वी  पुरण केली. शांततेत सगळ्यांचे म्हणणे ऐकून कुठला रास्ता चांगला आशु शकतो हे    पटवून देऊन प्रत्याकाच्या शंकेचं निरसन तो   करत होता. त्याच्या विरोधात कोण जात नव्हता

     रायडर्स बरोबर राईड करणे किती आनंद देते ते त्यांच्या बरोबर राईड केल्या नंतरचा कळते.   त्यांच्यात  एक वेगळाच जोश असतो. एकमेकांसाठी ते जीव द्याल तयार असतात बंधुता असती  त्यांच्यात ते कधी कोणाला संकटात सोडून जात नाही. काही अडचणी आल्या  तरी लगेच उभे रहातात. मग काही असो गाडीचा प्रॉब्लेम असो, फॅमिली प्रॉब्लेम असो अजून काही. ते रात्र बघत नाही  दिवस बघत  नाहीत मदती साठी तयार असतात.

          सगळ्यांना एकत्र करून सफारी यशश्वी पुरण केली. मधुर तुझे खूप खूप आभार. अशाच आपण एकत्र खूप राईड करू.       आशा पध्दतीने ताडोबा जंगल सफारीचे स्वप्न मधुरने पुर्ण केले. सगळे आपल्या घरी सुखरूप   पोहोचले.   धन्यवाद मधुर आणि मित्रांनो. धन्यवाद बी.आर.सी. धन्यवाद सारंग. असा हा ब्लिट्झक्रीग राईडिंग क्लब पुणे.

धन्यवाद!!